kwi
07
07
Wykańczanie podłóg i boazerii
Wtorek, kwiecień 7. 2009
Materiały drzewne, które będą lakierowane lub malowane, muszą być suche. Jeżeli będą wilgotne, to nanoszenie materiałów malarskolakierniczych będzie utrudnione, a co ważniejsze na powłokach mogą pojawić się białe plamy. Również ważna jest temperatura. Malowanie i lakierowanie najlepiej przeprowadzać w temperaturze 1820%C.
Dokładne i staranne przygotowanie powierzchni drewna i płyt drewnopochodnych jest podstawowym warunkiem uzyskania dobrych powłok wykończeniowych. Przygotowanie powierzchni obejmuje następujące czynności: zaprawianie wad, szlifowanie, usunięcie kurzu i pyłu oraz, jeżeli zachodzi potrzeba, odżywiczenie, ożywienie rysunku i wybielanie.
Szlifowanie. Jedną z ważniejszych czynności przygotowawczych, mającą duży wpływ na efekt wykończenia, jest dokładne wyszlifowanie powierzchni. Szlifowanie ręczne jest bardzo pracochłonne, dlatego zaleca się korzystanie ze szlifierki mechanicznej. Dla potrzeb majsterkowiczów produkowanych jest kilka rodzajów małych szlifierek. Są to szlifierki z własnym napędem lub przystawki szlifierskie do wiertarki elektrycznej. Do szlifowania podłóg najlepiej nadają się specjalnie do tego celu produkowane szlifierki z wmontowanym pochłaniaczem pyłów. Wyszlifowane powierzchnie powinno wyrównać się ostrą gładzicą (cykliną), przesuwając ją wzdłuż włókien, aby nie podrywać włókien. Szczególnie starannie trzeba wycyklinować wszelkie połączenia. Po wyrównaniu dobrze jest powierzchnię zwilżyć ciepłą wodą, a po wysuszeniu (po upływie 6 godzin) ponownie przeszlifować. Zwilżenie spowoduje spęcznienie i podniesienie poderwanych i przygniecionych w czasie szlifowania włókien. Wysuszone włókna są kruche i łatwo dają się usunąć podczas końcowego szlifowania.
Niekiedy, zamiast zwilżania wodą, na wyszlifowaną powierzchnię nanosi się 3—5% roztwór kleju glutynowego (3—5% klej glutynowy, 95—97% woda). Nie usunięte podczas szlifowania poderwane i odstające włókna po zaklejeniu klejem i wysuszeniu stają się sztywne i bardzo kruche; można je łatwo usunąć podczas końcowego szlifowania.
Roztwór kleju glutynowego przygotowuje się w ten sposób, że klej w perełkach zalewa się ciepłą, przegotowaną wodą, tak aby zakryte zostały perełki. Po 2 godzinach dolewa się pozostałą część wody. Woda musi być przegotowana i gorąca (temp. 70°C). Roztwór miesza się od czasu do czasu i pozostawia do całkowitego rozpuszczenia kleju. Rozpuszczony, ciepły roztwór (temp. 40°C) nanosi się pędzlem. Po wysuszeniu powierzchnię szlifuje się papierem ściernym o granulacji P120—150. Po wyszlifowaniu usuwa się pył szczotką lub odkurzaczem z ssawką z miękkiego włosia.
Powierzchnia jest dostatecznie wyszlifowana, kiedy po przeciągnięciu po niej ręką z nałożoną cienką pończochą elastyczną nitki pończochy nie zaczepiają o odstające włókna i nierówności. Zauważone nierówności wymagają dodatkowego wygładzenia.
Dokładne i staranne przygotowanie powierzchni drewna i płyt drewnopochodnych jest podstawowym warunkiem uzyskania dobrych powłok wykończeniowych. Przygotowanie powierzchni obejmuje następujące czynności: zaprawianie wad, szlifowanie, usunięcie kurzu i pyłu oraz, jeżeli zachodzi potrzeba, odżywiczenie, ożywienie rysunku i wybielanie.
Szlifowanie. Jedną z ważniejszych czynności przygotowawczych, mającą duży wpływ na efekt wykończenia, jest dokładne wyszlifowanie powierzchni. Szlifowanie ręczne jest bardzo pracochłonne, dlatego zaleca się korzystanie ze szlifierki mechanicznej. Dla potrzeb majsterkowiczów produkowanych jest kilka rodzajów małych szlifierek. Są to szlifierki z własnym napędem lub przystawki szlifierskie do wiertarki elektrycznej. Do szlifowania podłóg najlepiej nadają się specjalnie do tego celu produkowane szlifierki z wmontowanym pochłaniaczem pyłów. Wyszlifowane powierzchnie powinno wyrównać się ostrą gładzicą (cykliną), przesuwając ją wzdłuż włókien, aby nie podrywać włókien. Szczególnie starannie trzeba wycyklinować wszelkie połączenia. Po wyrównaniu dobrze jest powierzchnię zwilżyć ciepłą wodą, a po wysuszeniu (po upływie 6 godzin) ponownie przeszlifować. Zwilżenie spowoduje spęcznienie i podniesienie poderwanych i przygniecionych w czasie szlifowania włókien. Wysuszone włókna są kruche i łatwo dają się usunąć podczas końcowego szlifowania.
Niekiedy, zamiast zwilżania wodą, na wyszlifowaną powierzchnię nanosi się 3—5% roztwór kleju glutynowego (3—5% klej glutynowy, 95—97% woda). Nie usunięte podczas szlifowania poderwane i odstające włókna po zaklejeniu klejem i wysuszeniu stają się sztywne i bardzo kruche; można je łatwo usunąć podczas końcowego szlifowania.
Roztwór kleju glutynowego przygotowuje się w ten sposób, że klej w perełkach zalewa się ciepłą, przegotowaną wodą, tak aby zakryte zostały perełki. Po 2 godzinach dolewa się pozostałą część wody. Woda musi być przegotowana i gorąca (temp. 70°C). Roztwór miesza się od czasu do czasu i pozostawia do całkowitego rozpuszczenia kleju. Rozpuszczony, ciepły roztwór (temp. 40°C) nanosi się pędzlem. Po wysuszeniu powierzchnię szlifuje się papierem ściernym o granulacji P120—150. Po wyszlifowaniu usuwa się pył szczotką lub odkurzaczem z ssawką z miękkiego włosia.
Powierzchnia jest dostatecznie wyszlifowana, kiedy po przeciągnięciu po niej ręką z nałożoną cienką pończochą elastyczną nitki pończochy nie zaczepiają o odstające włókna i nierówności. Zauważone nierówności wymagają dodatkowego wygładzenia.
Aktualna ocena artykułu: 0
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: