kwi
07
07
Przyrządy do nanoszenia materiałów
Wtorek, kwiecień 7. 2009
Nanoszenie tamponami. Tampony są to luźno zwinięte kłębki wełny owinięte w kawałek lnianego płótna o rzadkim splocie, waty, szmaty wełniane lub bawełniane. Tampony mogą mieć różne kształty. Nanoszenie materiałów tamponem jest uciążliwe, pracochłonne i obecnie rzadko stosowane, ale niekiedy jest to konieczne, np. kiedy musimy materiał równomiernie i dokładnie wetrzeć w wykończoną powierzchnię. Tampony stosuje się m.in. do nanoszenia roztworów wosku do zacierania porów i szczelin oraz rzadziej do nanosze nia rozcieńczonych lakierów nitrocelulozowych. Dobrze wykonanym, czystym i nie zalepionym tamponem nanosi się bardzo cienką, jednakowej grubości warstwę.Tampony można przechowywać w zamkniętych naczyniach, najlepiej w szklanym słoiku, zanurzone w rozcieńczalniku. Prawidłowo przechowane tampony mogą być ponownie używane.
Nanoszenie pędzlami. W domowych warunkach materiały malarskolakiernicze najczęściej nanosi się pędzlami. Włosie pędzla może być wykonane z włókna syntetycznego, szczeciny świńskiej, włosia końskiego lub z sierści innych zwierząt, np. borsuka, tchórza, wiewiórek. Pędzle z włosiem z włókna syntetycznego i szczeciny stosuje się tylko do prac wstępnych (gruntowanie, nanoszenie podkładów). Pędzle z włosia zwierząt stosuje się do najdelikatniejszych Podczas gruntowania materiał nanosi się najpierw wzdłuż włókien, dociskając mocno pędzlem, a następnie wyrównuje się przesuwając lekko pędzlem w poprzek włókien. Przy nanoszeniu ostatniej warstwy materiału nabiera się na pędzel więcej materiału i rozprowadza się go najpierw w poprzek włókien, wykonując lekkie i dość szybkie ruchy pędzlem, a następnie wyrównuje się warstwę lekkim pociągnięciem pędzla wzdłuż włókien.
Pędzle mogą mieć różne kształty i wymiary . W zależności od prac, jakie mamy zamiar wykonać, stosuje się odpowiednie pędzle. Do prac wstępnych (gruntowanie, nanoszenie podkładów) stosuje się pędzle płaskie i okrągłe o krótkim i sztywnym włosiu. Do nanoszenia emalii stosuje się pędzle płaskie i okrągłe z włosia, lecz dość twarde. Do nanoszenia ostatniej warstwy lakieru stosuje się pędzel lakierniczy, zwany wygładzikiem, z włosia z sierści, najlepiej borsuka.
Przed użyciem nowy pędzel dobrze jest zaimpregnować olejem lnianym. Włosie pędzla owija się papierem i zanurza w oleju. Po 24 godzinach pędzel się wyjmuje i wyciska nadmiar oleju, ocierając go o krawędź naczynia, a następnie kilkakrotnie energicznie nim strząsa. Pędzel trzeba jeszcze dokładnie wypłukać w terpentynie, wysuszyć i przeczesać gęstym stalowym grzebieniem. Do tak zaimpregnowanego włosia farba, emalia czy lakier nie przylepia się łatwo i łatwo z niego spływa. Zaimpregnowany pędzel łatwiej jest też po użyciu oczyścić.
Pędzel zanurzamy w materiale malarskolakierniczym na głębokość nie większą niż 2/3 długości włosia. Nadmiar materiału usuwa się ocierając boki pędzla o krawędź naczynia. Najlepszy pędzel można łatwo zniszczyć obchodząc się z nim nierozważnie podczas przerw w pracy. Pozostawiona na włosiu farba lub lakier szybko zasycha, a po zaschnięciu nie daje się usunąć i pędzel przeważnie jest do wyrzucenia. Podczas krótkich przerw w pracy pędzla nie należy zostawiać w puszce z farbą, emalią czy lakierem, lecz powinno się go zamoczyć w naczyniu z odpowiednim dla danego materiału rozpuszczalnikiem lub wodzie. W razie dłuższych przerw w pracy (powyżej 24 godzin).
Nanoszenie pędzlami. W domowych warunkach materiały malarskolakiernicze najczęściej nanosi się pędzlami. Włosie pędzla może być wykonane z włókna syntetycznego, szczeciny świńskiej, włosia końskiego lub z sierści innych zwierząt, np. borsuka, tchórza, wiewiórek. Pędzle z włosiem z włókna syntetycznego i szczeciny stosuje się tylko do prac wstępnych (gruntowanie, nanoszenie podkładów). Pędzle z włosia zwierząt stosuje się do najdelikatniejszych Podczas gruntowania materiał nanosi się najpierw wzdłuż włókien, dociskając mocno pędzlem, a następnie wyrównuje się przesuwając lekko pędzlem w poprzek włókien. Przy nanoszeniu ostatniej warstwy materiału nabiera się na pędzel więcej materiału i rozprowadza się go najpierw w poprzek włókien, wykonując lekkie i dość szybkie ruchy pędzlem, a następnie wyrównuje się warstwę lekkim pociągnięciem pędzla wzdłuż włókien.
Pędzle mogą mieć różne kształty i wymiary . W zależności od prac, jakie mamy zamiar wykonać, stosuje się odpowiednie pędzle. Do prac wstępnych (gruntowanie, nanoszenie podkładów) stosuje się pędzle płaskie i okrągłe o krótkim i sztywnym włosiu. Do nanoszenia emalii stosuje się pędzle płaskie i okrągłe z włosia, lecz dość twarde. Do nanoszenia ostatniej warstwy lakieru stosuje się pędzel lakierniczy, zwany wygładzikiem, z włosia z sierści, najlepiej borsuka.
Przed użyciem nowy pędzel dobrze jest zaimpregnować olejem lnianym. Włosie pędzla owija się papierem i zanurza w oleju. Po 24 godzinach pędzel się wyjmuje i wyciska nadmiar oleju, ocierając go o krawędź naczynia, a następnie kilkakrotnie energicznie nim strząsa. Pędzel trzeba jeszcze dokładnie wypłukać w terpentynie, wysuszyć i przeczesać gęstym stalowym grzebieniem. Do tak zaimpregnowanego włosia farba, emalia czy lakier nie przylepia się łatwo i łatwo z niego spływa. Zaimpregnowany pędzel łatwiej jest też po użyciu oczyścić.
Pędzel zanurzamy w materiale malarskolakierniczym na głębokość nie większą niż 2/3 długości włosia. Nadmiar materiału usuwa się ocierając boki pędzla o krawędź naczynia. Najlepszy pędzel można łatwo zniszczyć obchodząc się z nim nierozważnie podczas przerw w pracy. Pozostawiona na włosiu farba lub lakier szybko zasycha, a po zaschnięciu nie daje się usunąć i pędzel przeważnie jest do wyrzucenia. Podczas krótkich przerw w pracy pędzla nie należy zostawiać w puszce z farbą, emalią czy lakierem, lecz powinno się go zamoczyć w naczyniu z odpowiednim dla danego materiału rozpuszczalnikiem lub wodzie. W razie dłuższych przerw w pracy (powyżej 24 godzin).
Aktualna ocena artykułu: 0
Brak komentarzy.
Dodaj swój komentarz: